Triatlon Gendt!

Martijn en  Alan stonden aan de start van de Kersenfeesttriatlon Gendt. Een uitermate leuke wedstrijd waar we elk jaar aan de start proberen te staan. Jasper en Lorraine zijn nog aan het klussen dus alle ballen op beide mannen.

En de huid werd duur verkocht!

Martijn ging gelijk met het zwemmen vol gas wat resulteerde in een puike 15:47 (3de zwemtijd bij de M40+) om daar gelijk zijn stalen herstel carbonnen ros de sporen te geven. Met 39 gemiddeld over het asfalt, een tijd om u tegen te zeggen (om exact te zijn 1:02.22 over de 40,5 km). Een tweede tijd daarop. Vervolgens de loopschoenen aan en in een 8ste looptijd over de finish komen in 43.13 met een totaaltijd 2:04.27. Kom daar nog eens om!

Alan zat daar niet ver vandaan.  Slechts 6 seconden achter Martijn met het zwemmen. Het fietsen ging in 1:12.31, waar menigeen nog een puntje aan kan zuigen natuurlijk maar in dit geweld zat er niks anders om tijd goed te maken met het lopen. Dat lukte vrij aardig: 42:55 was de 7de looptijd en dat alles resulteerde in een 2:14.40.
Was het een Olympische Spelen geweest dan was het gewoon goed geweest voor een diploma want gewoon 8ste bij de M40!

Alle statistieken zijn online.

Even de wedstrijden nog doornemen

Martijn is lekker bezig geweest de laatste maanden.  In competitieverband doet hij mee met het team van TriCan Visma en doet het daar meer dan verdienstelijk. Na de openingswedstrijd in Arnhem en de wedstrijd in Almere was het afgelopen zondag tijd voor de competitie in Weert. Volgend jaar wordt daar het EK gehouden dus een mooie editie om mee te doen.

Met het TriCan 2 team  zwom Martijn 13:28, fietsen ging in 24:35 (gemiddelde dik boven de 40! met een 7de fietstijd) en ook het lopen mocht er wezen. Dat ging in 20:33.  Goed bezig Martijn!
Komend weekeinde mag hij aan de bak in Luxemburg. We zijn erg benieuwd waar dit toe gaat leiden op de 70.3.

Alan deed op zaterdag ook mee in Weert alleen kon de race niet voltooien door bij het fietsen een flinke smak te maken. Goed herstel gewenst Alan!

Wellicht gaat alles weer vanaf een leien dakje in Oss komend weekeind.

Marathon van Londen: The Hottest Edition

Afgelopen zondag waren Jasper en Lorraine in Londen om de 110-jarige viering van de marathonafstand van 42.195meter te vieren. De startknop werd ingedrukt door hare majesteit de Queen die ook al verdacht dicht richting die 110 jaar aan het gaan is.

Onder een strak blauwe lucht vertrokken beiden en dankzij de brandende zon liepen niet alleen de tijden een klein beetje op maar ook de sfeer  daar langs de Thames.

finish

Uiteindelijk was het Jasper die over de finish kwam in 3:26.09. Aardig geroosterd naar eigen zeggen.

Niet heel veel later was het de buurt aan Lorraine om het laatste stukje langs Buckingham Palace en The Mall te lopen en in 3:44.16

Statistieken

Jasper hield 9% van het totale veld niet achter zich, maar bleef er dus wel 36.387 lopers voor. 747ste man van 40+. De tweede helft haalde hij 1334 lopers in en 90 kwamen hem voorbij.

Lorraine hield maar liefst 33.591 lopers achter zich en werd 231.
De tweede helft van de marathon haalde ze 2351 in en slechts 77 kwamen haar voorbij.

Venloop!

Alan vertegenwoordigde Tri-Team Numaga afgelopen zondag bij de Venloop op de halve marathon. In een heel acceptabele eindtijd van 1:29.07 en werd daarmee 55ste master 40+ (van de 764) en 389ste overall van de maar liefst  7927 en daarmee ook 16de op het NK. Sjappo!

Ruim een maand later, is er dan nog een kater?

Het is dinsdagavond, de vrouw heeft een zwemles en ik heb een stuk gevuld speculaas los getrokken. Ja, het is die tijd van het jaar. En met losgetrokken bedoel ik dan eigenlijk dat ik hem al op heb. 240 gram van gevuld speculaas vind zich snel een weg naar mijn spijsverteringsstelsel en met een volle buik en de laptop op schoot, kan ik nu eindelijk eens de recap schrijven van de Chicago Marathon.

Het werd tijd.

Chicago werd niet wat ik er van gehoopt had. Maar zoals ik al eens ergens op instagram ben tegen gekomen: You Can Have Results or Excuses, Not Both.

Wat ging er mis? Eigenlijk niet zoveel zou je zeggen. De voorbereiding liep gewoon soepel. Tuurlijk, af en toe wat pijntjes, maar niks van dat alles waarvoor je gillend naar een fysio rent, om twee weken voor de start nog een naald in je kuit laat zetten en dan maar Op Goed Geluk aan de start staat en dan wetende dat ergens tussen nu en 42 je lichaam tegen je gaat zeggen: “hé mafkees, wat denk je nou zelf? Bekijk het maar, toedeledokie. #klaarmee”.

Ik liep zelfs weer een 10km, een echte 10 en geen 9,6km onder de 40 minuten en dat was alweer 11 jaar geleden. Elf jaar! Toen gingen we nog naar het WK voetbal weet je nog? Marco Borsato teisterde de hitlijsten met Rood en ik was net 30 geworden. Dertig! Mijn beste jaren moesten nog komen, soort van….

Ok, de 39:39 was zelfs nog iets langzamer dan ik gehoopt had, maar midden in de marathonvoorbereiding was dat geen gek resultaat. De laatste weken gingen beter en beter, zelfs weer 94 km in de week kunnen draaien en daarnaast zelfs nog een zwem en fietstraining in da pocket. Ik ben er klaar voor.

Maar hoe kom je daar?

Chicago is echt nog een takke end vliegen en verdomd, op de dag dat we vertrekken is er een heuse najaarsstorm, die ervoor zorgt dat er maar 1 start en landingsbaan beschikbaar is en daar sta je dan in de rij met je miljoenen dollars kostende Boeing 77 nog wat. Dus als je om half 5 wakker was en door alle vertragingen uiteindelijk pas om half tien Chicago tijd (zeven uur-tijdzones verder) in je appartement ligt, dan ben je wel gaar. En Moe.
Wel noemenswaardig nog dat in alle heise van gecancelde vluchten dat dan wel zes van ons in hetzelfde vliegtuig terecht kwamen in plaats van de geplande 4 en we nog een bijzonder prettig gesprek hebben gehad met een echt Kona ganger (die gewoon nog even wereldkampioen werd in haar age group, van harte nog.). Elk nadeel heb z’n voordeel.

Met z’n 8ten in een appartement en dan proberen het vroeg opstaan ritme aanhouden ging nog verrassend goed, aangezien we allemaal wel goed aan de start wilde verschijnen. De zon komt om net iets voor zevenen op, en als je dan langs Lake Michigan loopt, zijn er ergere plekken om je laatste loopjes te doen.

Links Chicago, rechts Alan

De marathon hier is wel groot. Gewoon teringgroot mogen we wel zeggen. 45.000 deelnemers, da’s gewoon bijna een hele Kuip vol. OK, ik kan dan nog zeggen dat het niet de grootste marathon ter wereld is waaraan ik heb meegedaan, in New York City hebben ze nog 6 duizend extra lopers weten te vinden, maar het is zeker een hele grote familie waarvan we deel uit maken.

Voor je het allemaal echt doorhebt, is het alweer zover. De ochtend van de start. De gebruikelijk lichte tot zware paniek bij deze en gene, een bus die wel of niet rijdt (deed ie dus wel) en dan door de security naar je startvak waar het echte aftellen kan beginnen. Zenuwachtig in de rij voor de wc. Half uur later ga ik niet eens meer in de rij proberen te staan en sta met genoeg mannen tegen het hek aan te pissen. Zeikzuilen kennen ze hier nog niet.  Oh sorry, plaspalen schijnen ze te heten. Whizzpoles dan maar?

Verdomd.

Wat.staan.we.dichtbij.de.start.

Ik zie de toppers aan komen lopen en ik kan ze gewoon bijna aanraken.

het bewijs dat we vooraan stonden
het bewijs dat we vooraan stonden

 

Nadat het startschot, sirene,hoorn of wat het dan ook was, heeft geklonken ben ik in amper 6 seconden over de start. Alan aan mijn zijde, soms naast me lopen we de eerste tunnel in. GPS horloge gelijk van slag. En dan ineens lig ik daar. Op de grond. Op het beton wat hier voor asfalt doorgaat. “He, je flesje ligt los uit je drankgordel” hoor ik nog een toeschouwer zeggen (uiteraard in het Engels, duh), ik stop het flesje er weer in, sta op en hinkel een paar passen. Tering, die heup doet echt zeer, het zal toch niet zo zijn dat dit einde oefening is? Gelukkig na een pas of tien gaat het wel weer beter en moet ik Alan zien te vinden. Gelukkig in oranje singlet valt ie wel op en binnen no time loop ik weer naast hem. Ik zeg dat het wel weer gaat en we lopen door. Tussen de mensenmassa’s door. Wat een volk staat er vandaag zeg.

Jammer genoeg beginnen de benen al aardig vol te lopen en we zijn nog niet eens halverwege. Dat belooft niet veel goeds. Alan heb ik dan al lang moeten laten gaan en als medereisgenoot Jeroen mij voorbijkomt weet ik al hoe lang het is. Het worden weer dramatische laatste kilometers. Het publiek blijft ondertussen gewoon door juichen hier, zo zijn ze ook wel en wat ook niet echt helpt is dat het vandaag na 2 dagen grijs weer, echt mega zonnig is. Not a cloud in sight, zoals ze hier zeggen en verdomd. Dan kun je wel om half 8 ’s ochtends starten. Om 10 uur is het dan al gewoon goed warm hier.

En ik ga niet lopen klagen hier hoe verschrikkelijk die laatste kilometers zijn, en dat ik gewoon 10km per uur loop en dan nog probeer aan te zetten die laatste kilometers om nog onder de 3 uur 20 te komen, wat uiteraard niet meer lukt. Met 3:20.32 ga ik dan de boeken in. Mijn snelste Amerikaanse marathon, dat dan weer wel maar dat besef ik pas als mijn vrouw dat zegt.

Lorraine loopt wel een persoonlijk record maar heeft ook een beetje de balen in, want ze stond ineens met kramp in de hamstrings langs de kant onderweg en daar ga je niet sneller door lopen. Met 3:35.37 wordt ze dan toch maar mooi 1100ste vrouw, 154ste in haar categorie. Kom daar nog eens om!

Snelste TTN lid was Alan. 3:13.59. Met een 2014de plek overall, 346ste in zijn categorie leverde hij toch maar een puike prestatie, waarvan akte.

Chicago Marathon finishers

En weet je wat het erge is?

Na enkele uren begonnen de verhalen al. Op naar de volgende marathon, want er zat meer in. Of we willen meer.

Dus gaan we luisteren naar de spreuk:

You Can Have Results or Excuses Not Both

p.s.
Zondag aanstaande, staat de 7evenheuvelenloop weer op het programma. Alan en Jasper staan aan de start. Dat je het even weet.

Nog ruim een week tot de Chicago Marathon

Over precies een week stappen Alan, Jasper en Lorraine op het vliegtuig naar Chicago voor de 40ste editie van de Chicago Marathon te gaan lopen. Alle drie gaan op weg naar een nieuw marathon PR, zoals altijd.

En nog te vermelden

Niet onvermeld mag worden dat in de voorbereiding hierop Lorraine maar even de kwart triatlon van Stroombroek deed en pardoes op het podium belandde bij de dames van 40+.

Martijn belandde op 27ste plek overall in Emmeloord, met een puike eindtijd van 2:10.57 en ook daar geven wij hem een welverdiende high-five voor!

Martijn in actie in Emmeloord

Nieuwe wedstrijden in het verschiet

Na de zomervakantie is het tijd voor nog enkele wedstrijdjes voor het seizoen ten einde komt.

Martijn gaat zich vermaken in Emmeloord bij de NoordOostPolder Triatlon op de 27ste augustus. Laat dan nu ook de dag zijn waarop Lorraine zich gaat wagen op de kwart in Braamt, beter bekend als de StroomBroek Triatlon Doetinchem.

Jasper traint ondertussen lekker door op weg naar Chicago Marathon, alwaar hij ook gezelschap krijgt van Lorraine en Alan.

IronMan Frankfurt : Tougher than the rest

Maandagochtend, de auto is weer volgeladen. De radio  usb-stick start automatisch: Bruce Springsteen springt aan: Honey, I’m Tougher than the Rest. Een betere samenvatting van het weekend IronMan Frankfurt kan ik niet geven.

intro: Op weg naar IronMan Frankfurt

Drie dagen terug, vrijdag, einde middag. Kids nog snel uit school gehaald. Altijd een pleurisdrukte  om alles geregeld te krijgen. De ene om 2 uur uit, de ander om drie uur en de jongste was zelfs de gehele dag vrij. Niet handig als je nog alle boodschappen binnen moet harken, beetje afwassen (vaatwasser heeft weer kuren) en schoonmoeders komt straks oppassen. Fietsendrager vastmaken, alles achterin gooien, fietsen vastmaken, kids gedag zeggen omdat ze nog 6kamp van atletiek hebben. Ze mogen bij oma in de auto de weg naar de atletiekbaan wijzen. Wij moeten snel weg, door de files naar Frankfurt.

De eerste foto’s in de onvermijdelijke Appgroep zijn al binnen gestroomd en de spanning begint al lichtjes toe te nemen bij mij, terwijl ik niet eens mee ga doen. Onze twee andere mannelijke teamleden gaan zich wagen aan de hele. Vrouwlief gaat ook mee en voor haar moest ik ook nog wat speciaals regelen: morgen is ze jarig. Oudste dochter boos dat we geen normale verjaardag vieren. Tja, keuzes. Met de twee racefietsen achterop voorzichtig doorkachelen om zo snel mogelijk daar te zijn. Wij slapen in een ander hotel dan de overige teamies, maar niet getreurd: Ferry en consorten zijn in ons hotel om de IronMan sfeer hoog te houden. Nadenkend over mijn enige hele van twee jaar terug (Challenge Roth) doorrijdend en af en toe flink stilstaand op de Dreier autobahn komen we uiteindelijk half tien aan in het hotel. Bij het naar binnendragen van de fietsen wordt een deur vriendelijk open gehouden door een Engelsman. Hij gaat ook de IronMan doen. Het wordt zijn tweede poging. Zijn eerste poging was in Almere. Op mijn vraag, of ie de finish had gehaald, komt het antwoord: nee. 2 lekke banden en zijn derde reserve binnenband had ie weggegeven onderweg. Ik wens hem veel succes zondag.

The day before

Zaterdagochtend! Tikkie uitslapen en dan uitgebreid ontbijt. Eerder genoemde Ferry en vriendin en huisvriend Paul schuiven aan. De spanning begint stiekem al een beetje op te bouwen. Gevraagd naar zijn doel voor morgen komt er een 9:17 uit Ferry’s mond. Bravoure is hem niet vreemd. Ik zeg dat ik het al knap zou vinden als ie 9.45 zou halen. We zetten er geen krat bier op maar beiden zijn we benieuwd wat er gaat gebeuren. Aangezien er in totaal 6 bikkels zijn die meegaan doen (Bob en Sjoerd van de Bourgondische TriathlonPloeg, Youri van TriTeam Quitte en natuurlijk Alan en Martijn van Tri-Team Numaga en de al eerder gememoreerde Ferry van Davilex), bespreken we ook alvast de verwachte eindtijden. Ik hoop dat iedereen gaat finishen bovenal maar verwacht veel van Martijn omdat het zo’n makkelijke fietser is. Alan is ook goed maar heeft wel een matige nacht van donderdag op vrijdag gehad, waar zelfs nog even een tripje naar de SEH nodig was omdat de buikpijn zo hevig was dat er aan blinde darmontsteking werd gedacht. De laatste appjes stelde me gerust en alles leek nu weg te zakken. Lijkt een beetje op mijn eigen verhaald voor Roth, toen ik ook op donderdagochtend nog een mri moest krijgen om er zeker van te zijn dat alles goed was in mijn enkel. Achteraf gezien zat daar een trombosebeen maar dat wist ik toen nog niet. Dus ja enigzins gespannen hoe dit ging aflopen ben ik wel ja.

Met mijn vrouw gaan we in ons mooie nieuwe tri-suit fietsend naar het  hotel van onze teamleden. Alan verwelkomt ons beneden met z’n vriendin die met ons een stukje gaat meefietsen. Alan gaat nog even loslopen, de rest gaat straks de fiets inchecken en wij gaan een stukje losfietsen en dan even naar de Waldsee waar morgen de start is. Wat volgt is een mooi stukje langs de Mainz maar daarna wordt het langzaam maar zeker spoorzoeken. Niks geen mooie gladde fietspaden zoals in Nederland maar af en toe een grindpad en tot onze lichtelijke verbazing zijn we  op een gegeven moment bij het vliegveld aangekomen. Met behulp van Google Maps op mijn telefoon vinden we uiteindelijk de Waldsee. Tering, als de mannen straks ook over die grindpaden moeten, dan hoop ik dat niemand lekt rijdt.
Na even de sfeer opgesnoven te hebben, proberen we de weg terug te vinden. Laten we het erop houden dat het een mooie verjaardagsspeurtocht was om terug te komen en dat het uiteindelijk gelukt is. Achteraf een mooi verhaal en over drie jaar genoeg stof om een avond mee te vullen, zullen we maar zeggen.

Gelukkig was het regelen van de verjaardagstaart wel gelukt door het hotel. We houden nog een halve taart over, handig voor het ontbijt morgen.

En dan nog dit

Om half zes hebben we afgesproken bij de pizzeria tegenover het hotel van de rest. Voor ons een goed kwartier wandelen langs en onderdoor het HauptBahnhof. Wat mij opvalt in vergelijking met Nijmegen, zijn de grote aantallen zwervers en niet westerse allochtonen. Wir schaffen das, in de praktijk lijkt me dat toch tegen te vallen. Het geeft me soms een beetje unheimisch gevoel om het zo maar te zeggen. In een wereld waar soms 2500 euro voor een paar velgen wordt uitgegeven is dat toch wel een opmerkelijke tegenstelling.

Anyways, pizzeria dus. We gaan zitten. Iedereen is er behalve Martijn. De man die van te voren al aankondigde dat hij altijd wat heeft voor een wedstrijd. Zijn Di2 die ineens niet meer werkt, kwartier voor de start. Dat soort dingen.

Maar dit keer heeft ie zich overtroffen. Ik had al een beetje gehoord dat ie vrijdagavond bij het losfietsen met z’n velg in een tramrails was blijven steken en een kleine smak had gemaakt met de fiets en zijn elleboog beschadigd had. Maar wat blijkt: terwijl de mannen naar de Waldsee gingen fietsen, brak het stuur ineens af. Het klapte naar voren en Martijn dus direct omgekeerd naar de expo om daar als de bliksem mensen van de fietsenmakerij aan het werk te zetten. De spanning liep zelfs zo op, dat er voor de zekerheid al een nieuwe fiets werd uitgezocht en de creditcard al bijna tevoorschijn werd getoverd tot het verlossende moment kwam, dat de fiets gerepareerd was. Hup, de auto in dat ding en snel naar de check in waar hij de fiets kon stallen. Bezweet kwam hij om tien voor zes aan tafel zitten, fietskleren nog aan. We hadden nog niet kunnen bestellen maar sjezus, wat een verhaal. Of naar eigen zeggen: ik heb de race al gewonnen, erger dan dit kan het niet meer worden. Amen to that.

Langzaamaan begint de voorbereiding van morgen aan de dinnertafel. Hoe laat sta jij op? Half drie? 4 uur ontbijt? Half 5 bus? Kunnen wij een bus later pakken als toeschouwer? Welk polsbandje moet je dan hebben voor de bus?

Race day IronMan Frankfurt

Voor ons supporters werd het dus 5 uur bij het hotel de bus pakken. Dus 04.15 de wekker, kort douchen, stukje taart naar binnen en hup, wandelen naar de anderen en bus. Vrouw van Martijn en vader en vriendin en vriendin van Alan zijn ook zo gek om op dit tijdstip de bus te pakken en met z’n 6en  stappen we in de bus met als bestemming IronMan.

Een drukte van jewelste bij de zwemstart. Het heeft altijd iets magisch om zo godsvroeg aan de start te staan, ook als toeschouwer.  We proberen nog onze mannen te zien en dat lukt ook nog even. We horen dit verhaal:
De bus waar Sjoerd en Martijn in zaten wist de weg niet. Atleten met GoogleMaps aan moest de chauffeur leiden naar de Waldsee. Zoals gezegd: Martijn heeft altijd wat voor de start. En Sjoerd stapt nooit meer met hem in de bus naar een start. Dat mag toch niet gebeuren bij zo’n evenement.

Een laatste groet, die laatste blikken en dan hup. In de rij voor de rolling start. Machtig mooi gezicht, ze maken er wel een feest van die IronMan knakkers. Boxen op 11. Dramatisch muziekje. Knappe jongen als je daar niet door geraakt wordt.

En dan zijn ze weg. Het rekenen gaat beginnen, wie komt wanneer langs op de strand bij de Australian Crossing? Valt niet mee om mensen te spotten tijdens het zwemmen of de doorkomst maar we denken nog wel een paar goede aangemoedigd te hebben. Dan komen de eerste alweer het water uit, bizar snel. Het wachten is op onze mannen, Ferry als eerste en niet eens zo gek ver daar achter Alan en Martijn. Dat stelt me gerust. Ze zijn lekker vertrokken. 1:02.57 en 1:03.42 zwemtijden respectievelijk. Goed werk mannen.
Vlak daar weer achter Sjoerd en Bob en even later is ook Youri bezig zijn wetsuit uit te trekken.
Snel wandelen weer door naar het einde van T1 zodat we nog net Bob en Youri kunnen toeschreeuwen. Mooi gezicht, even die blik van herkenning bij Bob, die bezig is met z’n 6de hele.

Mooi, iedereen weg, terug naar de bus. Terwijl we wandelen zien we fietsers al direct stoppen. Twee man die direct al hun band moeten repareren en 1 die stop om zijn schoenen aan te doen. Hoe kan dat? Ik snap er echt niks van. Wat een pech.

Dan de bus in. En die chauffeur van vanochtend vroeg die verkeerd reed? Nou, die blijken we nu te hebben. We waren er bijna, rijdt die mafkees door en belanden we weer op de snelweg Frankfurt uit. Na een tijdje grijpt er iemand in en leidt de beste man weer terug de stad in richting T2 en Finish. In plaats van het geplande half uur doen we er in totaal een uur over. WTF! Gauw dan maar weer doorwandelen richting T2 en het fietsparkoers einde ronde 1, doorkomst.

Bike!

Supporters kijken uit naar Alan
Supporters kijken uit naar Alan

De zon is ondertussen zijn werk goed aan het doen en ik begin me lichtjes zorgen te maken voor een aantal dat ze straks nog moeten gaan lopen langs de waterkant in de volle zon. Fietsdoorkomsten betekenen voor mij in ieder geval de site met live results goed in de gaten houden en doorrekenen over hoeveel minuten ze er dan weer zijn. Dat lukt in bijna alle gevallen best goed al zeg ik het zelf. Even een dubbele cola op het terras en dan weer door naar het loopparkoers. Ik ga net na T2 staan. Als eerste komt dan Ferry door. Keurig gefietst, net onder de 5 uur.  Dan is het even wachten op Martijn, maar dat valt eigenlijk ook reuze mee. Wat zeg ik: 5:05.05 fietsen is gewoon helemaal top. 10 minuten sneller dan hij zelf gedacht had. Ook Bob en Youri hebben goed gefietst en daarna is het wachten op Sjoerd en Alan. Voor Sjoerd gaat het dan al minder zien we in de tussentijden en ik vrees al voor hem dat de hitte hem weer te pakken heeft.  Alan fietst ondertussen ook nog prima door en komt uiteindelijk in 05:41:38 in T2. Hele mooie tijd voor hem qua fietsen en dan moet zijn beste onderdeel nog komen: het lopen.

Run or walk

Nou, vanaf de kant aanmoedigen en lopers toeschreeuwen: dat is mij wel toevertrouwd . Of ze er echt op zitten te wachten is een ander ding. Martijn komt langs en oogt nog wel redelijk scherp maar ook hij klaagt al aardig over de warmte. Alan komt een stuk later binnen en oogt al iets minder scherp, maar zijn: het lopen gaat k*t, pareer ik met de opmerking dat iedereen het zwaar heeft, dit is een iron man. Kom op!
Of het echt aankomt, geen idee maar uit die ene ervaring in Roth zelf weet ik dat lopen tijdens een Iron Man eigenlijk niks met marathonlopen te maken heeft. Tenminste, niet zoals ik het ervaren heb. Als de tank op is, is tie ook echt op en dan begint er een heel groot mentaal gevecht om die finish maar te halen en je lijf verder te drukken dan het ooit geweest is.

Omdat iedereen ondertussen zo verspreid ligt, heb je als toeschouwer het best druk met het rekenen, site bekijken met doorkomsttijden en rond appen en foto’s maken. Nou ja, dat laatste lukt maar matig. Mijn telefoon, Sony Xperia Z5 Compact heeft een camera die vrolijk zegt: ik sluit de camera app, want ik word te warm. Wat heb ik daar nou aan?! Gelukkig is tie wel waterdicht en af en toe gooi ik er water overheen zodat ie nog kan blijven werken. De powerbank houdt hem in ieder geval wel opgeladen en dat is wel nodig op zo’n lange dag.

Terwijl ik er achter begin te komen dat ik mijn kuiten beter in had moeten smeren, begint het lopen voor velen een echte slijtageslag te worden. Ja, klinkt heel erg cliché, maar ik kan het niet echt beter omschrijven. Ja, de kilometer tijden geven het wel mooi weer:

Die spikes naar beneden, ja dat is gewoon even verplicht stilstaan. Je wilt het niet, maar het kan echt niet anders. Nou ja, bij normale mensen dan. Terwijl de profs doorblijven draven alsof ze net begonnen zijn. Niks dan respect vanaf de zijlijn hier.Even nog een aparte vermelding voor Bob die de gehele loop nog vrolijk bleef kijken en hittebestendig bleek en door bleef lopen.

Martijn weer op pad (na aangemoedigd te zijn door vrouwlief)

Maar het aftellen begint dan wel echt als Ferry zijn laatste ronde in gaat. Nog maar iets meer dan 10km. Ondertussen heeft Bob Youri weer ingehaald en begint ook hij het zwaar te krijgen. Sjoerd heeft helaas definitief moeten afhaken en Martijn en Alan blijven doorgaan. Niet van harte maar wel gestaag.

Ondertussen hebben we ons op de splitsing genesteld, waar de lopers hun laatste ererondje mogen lopen op de rode loper naar de finish en anderen nog 1  (of 2 of zelfs 3 moeten doen…). Wel een fantastisch punt om te gaan staan. De pure blijdschap in de ogen van lopers dat ze eindelijk mogen afslaan naar de finish, prachtig. Van Ferry, tot Bob, tot Youri, onze eigen Martijn. Fantastisch om te zien.  En als we op de tribune zijn gaan zitten, ben ik blij dat mijn telefoon voldoende is afgekoeld om deze beelden te maken:

Topsport in al zijn puurheid (met een goed commercieel randje dan, maar dan heb je ook wat). Alan loopt uiteindelijk 4:36.52, Martijn 4:31.53. Er zijn genoeg mensen die in de week nog niet zoveel tijd besteden aan sport…

Nog even de totalen van ons team:
Alan (40-44), 1115 overall, 243ste in zijn categorie, eindtijd: 11:30.41.
Martijn (35-39), 802 overall, 163ste in zijn categorie. eindtijd: 10:55.17.

(en daarmee hebben alle drie de mannen van Tri-Team Numaga een Iron Man distance op hun naam staan!).
Ferry zit iets verder van zijn voorspelling af dan ik, uiteindelijk wordt het 9:33.43, goed voor een 146ste plek overall en 31ste in zijn categorie 40-44.
Bob 471ste, 98 in zijn categorie en 10:21.01, waar Youri 653ste wordt en 127 in zijn categorie 30-34 van de in totaal 2176 mannen. En zijn eindtijd mag genoemd worden: 10:42.09.

Al met al mag dit toch wel een episch weekend worden genoemd. Op naar de vakantie en ondertussen begint dan de blik naar het najaar waar Lorraine, Alan en Jasper aan de start gaan staan in de Chicago Marathon. Maar eerst even bijkomen.